Άλλη μια ανθρώπινη ζωή χάθηκε όχι επειδή η ιατρική δεν μπορούσε να τη σώσει, αλλά επειδή το κράτος δεν μπορούσε να τη μεταφέρει. Η 48χρονη γυναίκα από την Άνδρο, άτομο με αναπηρία, κατέληξε την Πρωτοχρονιά στη διάρκεια διακομιδής προς τη Σύρο, σε ένα σκηνικό που αποτυπώνει με τον πιο σκληρό τρόπο τη διάλυση της δημόσιας υγείας και των υποδομών στα νησιά.
Η γυναίκα παρουσίασε σοβαρή αναπνευστική δυσχέρεια και μεταφέρθηκε στο Κέντρο Υγείας Άνδρου, όπου οι γιατροί έκριναν ότι απαιτείται άμεση διακομιδή σε οργανωμένο νοσοκομείο. Εκεί όμως άρχισε το πραγματικό δράμα. Αεροδιακομιδή προς την Αθήνα δεν κατέστη δυνατή και στην Άνδρο δεν υπήρχε διαθέσιμο πλωτό μέσο του Λιμενικού για επείγουσα μεταφορά.
Έτσι, σε μια χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης του 2026, η λύση ήταν ένα ιδιωτικό τουριστικό σκάφος. Με αυτό ξεκίνησε η θαλάσσια μεταφορά της από το Μπατσί προς τη Σύρο, επειδή το κράτος απλώς… δεν είχε τίποτα καλύτερο να προσφέρει.
Η 48χρονη έφτασε ζωντανή στη Σύρο και επιβιβάστηκε σε ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ για να μεταφερθεί στο Γενικό Νοσοκομείο. Δεν πρόλαβε. Υπέκυψε λίγο πριν φτάσει, προσθέτοντας ακόμη ένα όνομα στη μαύρη λίστα των θυμάτων ενός συστήματος που καταρρέει.
Το ερώτημα πλέον δεν είναι τι έπαθε η 48χρονη. Είναι πόσοι ακόμη πρέπει να πεθάνουν μέχρι να πάψει η υγεία στα νησιά να λειτουργεί με όρους τύχης και αυτοσχεδιασμού. Γιατί όταν η επιβίωση εξαρτάται από το αν θα βρεθεί διαθέσιμο… καραβάκι, τότε δεν μιλάμε για ΕΣΥ, αλλά για εγκατάλειψη.
