Η τραγωδία στα Τρίκαλα με τις πέντε νεκρές εργαζόμενες της Βιολάντα δεν επιδέχεται ούτε συμψηφισμούς ούτε «ναι μεν, αλλά». Κι όμως, κάποιοι επιμένουν να τη μικραίνουν σε μια φράση που σοκάρει περισσότερο κι από την ίδια την εικόνα της προφυλάκισης του ιδιοκτήτη.
Το να γαντζώνεσαι στα τζάμια ενός περιπολικού για να υπερασπιστείς το «αφεντικό» σου, την ώρα που πέντε οικογένειες θρηνούν, δεν είναι απλώς ένδειξη φόβου ή εξάρτησης. Είναι βαθιά ριζωμένη νοοτροπία ανοχής. Ακόμη χειρότερα, η φράση «Εντάξει, πέθαναν πέντε γυναίκες, τι να κάνουμε τώρα;» δεν είναι μια ατυχής στιγμή. Είναι η κανονικοποίηση του θανάτου όταν αυτός χωράει στη ζυγαριά του μεροκάματου.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, η αυτονόητη αγανάκτηση μιας περαστικής ήταν η μόνη υπενθύμιση ότι η ανθρώπινη ζωή δεν είναι υποσημείωση. Κι ότι η σιωπή απέναντι σε τέτοιες αντιλήψεις μάς καθιστά συνυπεύθυνους.
