Η πρόεδρος των Νέων Ατρομήτου Γυναικών, Στέλλα Μουζάκη, με δημόσια τοποθέτηση της αναφέρεται στα διαχρονικά προβλήματα του γυναικείου ποδοσφαίρου στην Ελλάδα, κάνοντας λόγο για οικονομικές δυσκολίες, ελλιπή θεσμική στήριξη και άνιση αντιμετώπιση των ερασιτεχνικών σωματείων.
Υπογραμμίζει ότι πολλά σωματεία στηρίζονται σε προσωπικές θυσίες παραγόντων και καλούνται να ανταποκριθούν σε αυξημένες υποχρεώσεις χωρίς την ανάλογη βοήθεια, ενώ επισημαίνει ότι οι αγωνιστικές και διοικητικές δυσκολίες επηρεάζουν άμεσα την ανάπτυξη των ακαδημιών και τη σταθερότητα των ομάδων.
Καλεί τους αρμόδιους φορείς να ενισχύσουν ουσιαστικά το άθλημα και να διασφαλίσουν δίκαιους κανόνες για όλες τις πλευρές και την προστασία των ακαδημιών στο γυναικείο ποδόσφαιρο.
Αναλυτικά το post :
«Η αλήθεια που κανείς δεν τολμά να πει για το γυναικείο ποδόσφαιρο»
Η φετινή αλλά και η περσινή χρονιά ανέδειξαν με τον πιο σκληρό τρόπο μια πραγματικότητα που αρκετοί γνωρίζουν, αλλά ελάχιστοι τολμούν να πουν δημόσια.
Το γυναικείο ποδόσφαιρο στην Ελλάδα συνεχίζει να στηρίζεται κυρίως στις προσωπικές θυσίες ανθρώπων που βάζουν καθημερινά από το υστέρημά τους για να κρατήσουν ζωντανά σωματεία, αθλήτριες, ακαδημίες και ολόκληρες διοργανώσεις.
Και όμως, αντί να υπάρχει προστασία αυτών των ανθρώπων, βλέπουμε ολοένα συχνότερα συμπεριφορές που όχι μόνο δεν σέβονται τις ομάδες που επενδύουν σε αθλήτριες, αλλά πολλές φορές στρέφονται οργανωμένα εναντίον τους.
Οι πρόσφατες δημόσιες δηλώσεις ανθρώπων του γυναικείου ποδοσφαίρου και συγκεκριμένα όσα αναφέρθηκαν δημόσια από πλευράς της Χαλκίδας κσι τον Πρόεδρος της κ.Λεοντή ,αλλα υπάρχουν και αλλοι που φοβούνται να μιλήσουν!!! αποδεικνύουν ότι το πρόβλημα δεν αφορά μία μόνο ομάδα.
Όταν αθλήτριες εγκαταλείπουν αγωνιστικές υποχρεώσεις σε κρίσιμες στιγμές της χρονιάς για προσωπικές επιλογές, όταν ομάδες που πληρώνουν κανονικά μένουν εκτεθειμένες και όταν οι παράγοντες αισθάνονται μόνοι απέναντι σε θεσμούς και διαδικασίες, τότε το πρόβλημα είναι συνολικό και αφορά ολόκληρο το άθλημα.
Η δική μας ομάδα βίωσε αυτή την πραγματικότητα τόσο την περσινή όσο και τη φετινή αγωνιστική περίοδο.
Την προηγούμενη χρονιά, παρά το γεγονός ότι υπήρχαν πληρωμές, αποδείξεις και ιδιωτικά συμφωνητικά, αλλοδαπές ποδοσφαιρίστριες οδηγήθηκαν μέσω παρεμβάσεων και καθοδήγησης συγκεκριμένων προσώπων σε προσφυγή κατά του σωματείου μέσω FIFA.
Είναι επίσης γνωστό ότι Ελληνίδα ποδοσφαιρίστρια, η οποία είχε συνεργαστεί με το σωματείο μας και είχε αποζημιωθεί οικονομικά, και συο χερακι της….. προχώρησε σε ενέργειες μέσω συνδικαλιστικών διαδικασιών, παρά το γεγονός ότι είχαν προηγηθεί οικονομικές διευθετήσεις και καταβολές χρημάτων.
Το σωματείο μας διαθέτει στοιχεία με μάρτυρες, για πληρωμές, συμφωνίες και οικονομικές παροχές που είχαν πραγματοποιηθεί κατά τη διάρκεια της συνεργασίας.
Παρά ταύτα, αντί να επιλεγεί η οδός της ουσιαστικής συνεννόησης, επιλέχθηκε η δημιουργία σύγκρουσης και η παρακίνηση αλλοδαπών αθλητριών σε διαδικασίες που οδήγησαν τελικά σε προσφυγή στη FIFA.
Ακόμη και σε περιπτώσεις όπου υπήρξαν ζημιές ή φθορές σε εξοπλισμό και κατοικίες (σπασμενα κρεβάτια)..αραγε πως έσπασαν????που είχαν παραχωρηθεί από την ομάδα, επιλέξαμε τότε να μη δώσουμε συνέχεια δημόσια ή νομικά, σεβόμενοι την ηρεμία και την εικόνα του αθλήματος.
Δυστυχώς όμως, εξαιτίας καθυστέρησης στη νομική εκπροσώπηση, η υπόθεση εκδικάστηκε ερήμην, χωρίς να αξιολογηθούν ουσιαστικά στοιχεία και αποδείξεις που υπήρχαν υπέρ του συλλόγου.
Το αποτέλεσμα ήταν να επιβληθούν κυρώσεις σε ένα ερασιτεχνικό σωματείο που εδώ και περισσότερα από είκοσι χρόνια στηρίζει το γυναικείο ποδόσφαιρο με προσωπικές θυσίες και οικονομική αιμορραγία.
Και εδώ γεννάται ένα τεράστιο ερώτημα:
Όταν ένα σωματείο που διαθέτει περισσότερα από 50 παιδιά στις ακαδημίες του οδηγείται σε τιμωρίες, bans και οικονομική ασφυξία, ποιον τελικά τιμωρούν;
Τους παράγοντες;
Ή τα μικρά παιδιά που αγαπούν το ποδόσφαιρο και θέλουν να συμμετέχουν στα πρωταθλήματα;
Γιατί τα παιδιά των ακαδημιών δεν φεύγουν.
Τα παιδιά μένουν, παλεύουν, ονειρεύονται και περιμένουν από τους μεγάλους να προστατεύσουν το μέλλον τους.
Η Ομοσπονδια μας που ειναι??? Η Ένωση γυναικων που ειναι ??? Το παλεψαν και δεν το μαθαμε???? Αν πραγματικά όλοι ενδιαφερόμαστε για το καλό του γυναικείου ποδοσφαίρου και κυρίως για τη νέα γενιά αθλητριών, τότε τέτοιες καταστάσεις δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται μόνο με τιμωρίες προς τα σωματεία και αδιαφορία για τις συνέπειες που δημιουργούνται στα παιδιά.
Δυστυχώς, η φετινή χρονιά απέδειξε ότι το πρόβλημα όχι μόνο δεν σταμάτησε, αλλά συνεχίστηκε.
Την περίοδο 2025-2026 αποκτήθηκαν έξι αλλοδαπές ποδοσφαιρίστριες.
Οι τρεις αποτέλεσαν παράδειγμα επαγγελματισμού, συνέπειας και αγωνιστικής αξιοπρέπειας.
Ωστόσο υπήρξαν και περιπτώσεις που πλήγωσαν σοβαρά την προσπάθεια της ομάδας.
Συγκεκριμένες ποδοσφαιρίστριες πληρώνονταν κανονικά και με αποδείξεις, ενώ καλύφθηκαν εξετάσεις, μαγνητικές τομογραφίες, φυσιοθεραπείες και κάθε απαραίτητη ιατρική φροντίδα.
Παρά το γεγονός ότι τα αποτελέσματα των εξετάσεων και οι σχετικές τοποθετήσεις επαγγελματιών υγείας έδειχναν δυνατότητα επιστροφής σε σύντομο χρονικό διάστημα, από τον Δεκέμβριο και μετά ουσιαστικά δεν υπήρξε αγωνιστική συμμετοχή, με συνεχείς αναφορές σε ενοχλήσεις και αδυναμία συμμετοχής μέχρι και το τέλος της σεζόν.
Η πραγματικότητα είναι σκληρή αλλά δεν μπορεί πλέον να αποσιωπάται.
Η αγωνιστική απουσία ποδοσφαιριστριών που αποκτήθηκαν για να στηρίξουν την ομάδα επηρέασε καθοριστικά την πορεία του συλλόγου και συνέβαλε στην αγωνιστική κατάληξη της χρονιάς και στον υποβιβασμό.
Παράλληλα, υπήρξαν συνεχείς επικοινωνίες μέσω email από το σωματείο, τον νομικό μας εκπρόσωπο και την ιδιοκτήτρια της κατοικίας όπου διέμεναν συγκεκριμένες αθλήτριες, προκειμένου να υπάρξει επίσημη ενημέρωση και ολοκλήρωση της διαδικασίας αποχώρησής τους.
Ωστόσο δεν υπήρξε ποτέ επίσημη ανταπόκριση, ούτε παράδοση κλειδιών ή τυπική ολοκλήρωση της διαδικασίας με τον προβλεπόμενο τρόπο.
Αυτή είναι η πραγματικότητα που βιώνουν σήμερα πολλά ερασιτεχνικά σωματεία.
Άνθρωποι που πληρώνουν από την τσέπη τους, στηρίζουν αθλήτριες, παρέχουν σπίτια, ιατρική φροντίδα, μετακινήσεις και συνθήκες αξιοπρέπειας, βρίσκονται τελικά απολογούμενοι, τιμωρούμενοι και εκτεθειμένοι.
Την ίδια στιγμή, για συμπεριφορές που βλάπτουν ομάδες και αλλοιώνουν αγωνιστικές προσπάθειες, σπάνια βλέπουμε αντίστοιχη αυστηρότητα ή λογοδοσία.
Το γυναικείο ποδόσφαιρο δεν μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί με δύο μέτρα και δύο σταθμά.
Δεν μπορεί οι ομάδες να έχουν μόνο υποχρεώσεις και οι υπόλοιποι μόνο απαιτήσεις.
Και κυρίως, δεν μπορεί να απαξιώνονται άνθρωποι που εδώ και δεκαετίες κρατούν ζωντανό το άθλημα με προσωπικό κόστος, ψυχικό βάρος και καθημερινό αγώνα.
Η αλήθεια κάποια στιγμή πρέπει να λέγεται.
Γιατί πίσω από κάθε ερασιτεχνικό σωματείο υπάρχουν παιδιά, οικογένειες, όνειρα και άνθρωποι που δίνουν τη ζωή τους για να συνεχίσει να υπάρχει το γυναικείο ποδόσφαιρο.
Και επειδή κάποιοι θεωρούν ότι μόνο οι ποδοσφαιριστές και οι εκπρόσωποί τους έχουν δικαίωμα φωνής και διεκδίκησης, να ξεκαθαρίσουμε κάτι:
Αν κάποιοι επιθυμούν συνδικαλισμό, τότε θα υπάρξει συνδικαλιστική εκπροσώπηση και από την πλευρά των ανθρώπων που κρατούν όρθια τα σωματεία.
Γιατί και οι παράγοντες έχουν δικαιώματα.
Και οι ομάδες έχουν φωνή.
Και όσοι επί δεκαετίες στηρίζουν οικονομικά το γυναικείο ποδόσφαιρο δεν είναι υποχρεωμένοι να αποδέχονται αδιαμαρτύρητα κάθε αδικία.
Εδώ και 21 χρόνια έχουμε δώσει τα πάντα για το ποδόσφαιρο γυναικών.
Χρήματα, χρόνο, προσωπική ζωή, ψυχή και καθημερινό αγώνα.
Αλλά τις αδικίες δεν πρόκειται να τις πληρώσουμε ΠΟΤΕ!!!!!
Αυτή ήταν, είναι και θα παραμείνει η αρχή μας.
Και κυρίως δεν θα επιτρέψουμε ποτέ να πληρώσουν το κόστος τα δικά μας παιδιά.
Γιατί η επόμενη γενιά αθλητριών θα συνεχίσει να προχωρά μπροστά, να εξελίσσεται και να κρατά ζωντανό το μέλλον του γυναικείου ποδοσφαίρου, όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να δημιουργήσουν εμπόδια.
Κάποιοι επέλεξαν να «πολεμήσουν» ομάδες και ανθρώπους όχι μέσα στα γήπεδα, αλλά πίσω από πληκτρολόγια, διαρροές και αθλητικά sites, προσπαθώντας να δημιουργήσουν εντυπώσεις και πρόσκαιρη δημοσιότητα.
Να ξεκαθαρίσουμε κάτι όμως:
Η δύναμη χαρακτήρα φαίνεται όταν κοιτάς τον άλλον στα μάτια, όταν υπερασπίζεσαι δημόσια τις πράξεις σου και όταν έχεις το θάρρος να αναλαμβάνεις τις ευθύνες σου.
Όχι όταν κρύβεσαι πίσω από τρίτους, “κύκλους”, διαρροές και επικοινωνιακά παιχνίδια μόνο και μόνο για λίγα λεπτά δημοσιότητας ή προσωπικής προβολής.
Ο χώρος γνωρίζει πολύ καλά ποιοι ΕΙΜΑΣΤΕ ,ποιοι παλεύουν πραγματικά για το γυναικείο ποδόσφαιρο και ποιοι θυμούνται το άθλημα μόνο όταν εξυπηρετούνται προσωπικά συμφέροντα και φιλοδοξίες.
Η ιστορία γράφεται μέσα στα γήπεδα, στις ακαδημίες και στην καθημερινή προσφορά.
Όχι στα σχόλια, στις διαρροές και στις “παραστάσεις” εντυπωσιασμού.
Και να είναι όλοι σίγουροι για κάτι τελευταίο:
Όσο υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν πραγματικά το γυναικείο ποδόσφαιρο, θα συνεχίσουν να δημιουργούνται νέες βάσεις, νέες προσπάθειες και νέες προοπτικές για τα κορίτσια που θέλουν να παίξουν ποδόσφαιρο με αξιοπρέπεια και πραγματική στήριξη.
Γιατί τα παιδιά και το μέλλον του αθλήματος είναι πάνω από προσωπικές επιδιώξεις, παιχνίδια εξουσίας και μικροσυμφέροντα.
Όταν ποδοσφαιρίστριες ασχολούνται περισσότερο με συνδικαλισμό, καταγγελίες, δημόσιες σχέσεις και “παρασκηνιακές” κινήσεις αντί να ασχολούνται με τα πραγματικά προβλήματα του γυναικείου ποδοσφαίρου, τότε κάτι έχει χαθεί στην πορεία.
Γιατί τα πραγματικά προβλήματα δεν είναι οι προσωπικές στρατηγικές και οι δημόσιες εντυπώσεις.
Τα πραγματικά προβλήματα είναι:
τα σωματεία που παλεύουν μόνα τους,
τα γήπεδα που δεν υπάρχουν,
τα μικρά παιδιά που θέλουν να παίξουν ποδόσφαιρο,
και οι άνθρωποι που πληρώνουν τα πάντα μόνοι τους για να συνεχίσει να υπάρχει το άθλημα.
Αλήθεια, επιτρέπεται να παρουσιάζονται κάποιοι ως “υπερασπιστές” του γυναικείου ποδοσφαίρου όταν οι πράξεις τους οδηγούν ομάδες σε οικονομική ασφυξία, bans ????
Επιτρέπεται να μιλάνε κάποιοι για δικαιοσύνη όταν τελικά το τίμημα το πληρώνουν παιδιά???
Το γυναικείο ποδόσφαιρο χρειάζεται ανθρώπους που χτίζουν.
Όχι ανθρώπους που δημιουργούν συνεχώς συγκρούσεις για προσωπική προβολή, επιρροή ή συμφέροντα.
Και ο χώρος πλέον καταλαβαίνει πολύ καλά τη διαφορά!!!!
Κάποιοι τελικά ενδιαφέρονται περισσότερο να γίνουν “συνδικαλιστές” παρά ποδοσφαιρίστριες.
Μόνο που το γυναικείο ποδόσφαιρο δεν σώζεται με δημόσιες σχέσεις, διαρροές και παρασκηνιακές κινήσεις.
Σώζεται μέσα στα γήπεδα.
Με ιδρώτα.
Με σεβασμό στις ομάδες.
Και κυρίως με ευθύνη απέναντι στα μικρά παιδιά που βλέπουν και μαθαίνουν.
Γιατί όταν οι προσωπικές φιλοδοξίες μπαίνουν πάνω από το άθλημα, τότε το πρόβλημα δεν είναι ποδοσφαιρικό.
Είναι βαθύτερο.
Είναι πολύ πιο εύκολο να πιέζεις και να “τιμωρείς” μικρά ερασιτεχνικά σωματεία που παλεύουν να επιβιώσουν, παρά να αγγίξεις πραγματικά μεγάλα συμφέροντα !!!!
Εκεί όμως συνήθως επικρατεί σιωπή.
Γιατί άραγε δεν βλέπουμε την ίδια αυστηρότητα, την ίδια “ευαισθησία” και τις ίδιες δημόσιες παρεμβάσεις απέναντι στους ισχυρούς;
Γιατί είναι πιο εύκολο να δημιουργείς εντυπώσεις πάνω στις πλάτες μικρών ομάδων που δεν έχουν μηχανισμούς, δημόσιες σχέσεις και επικοινωνιακή δύναμη.
Το γυναικείο ποδόσφαιρο όμως δεν αποτελείται μόνο από “βιτρίνες”.
Αποτελείται κυρίως από ερασιτεχνικά σωματεία που κρατούν ζωντανό το άθλημα με προσωπικές θυσίες και πραγματική αγάπη.
Και κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσει αυτή η επιλεκτική ευαισθησία και ο “ανδρισμός” απέναντι μόνο στους μικρούς και αδύναμους.
ΜΑΓΚΕΣ ΕΔΩ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΩ!!!!
ΕΛΑΤΕ FACE TO FACE!!
