Παρελθόν από τον ΠΟ Ελασσόνας αποτελεί ο Ηρακλής Σαραφίδης, ολοκληρώνοντας μια από τις πιο επιτυχημένες παρουσίες των τελευταίων ετών στον σύλλογο. Ο 28χρονος τεχνικός ανέλαβε την ομάδα τον Ιανουάριο του 2026, σε μια δύσκολη αγωνιστικά περίοδο, με τον ΠΟΕ να βρίσκεται στην 8η θέση του 3ου ομίλου της Γ’ Εθνικής. Μέσα σε λίγους μήνες κατάφερε να αλλάξει την εικόνα της ομάδας, οδηγώντας την στην κατάκτηση του πρωταθλήματος και του Κυπέλλου ΕΠΣ Λάρισας, πετυχαίνοντας το ιστορικό νταμπλ. Παράλληλα, οδήγησε τον ΠΟΕ στα μπαράζ ανόδου της Super League 2, αφήνοντας έντονο το αποτύπωμά του στην Ελασσόνα.
Το “αντίο” του μέσα από το ποστάρισμα του :
“Υπάρχουν χρονιές που σε δοκιμάζουν. Και υπάρχουν χρονιές που σε αλλάζουν για πάντα.
Η φετινή χρονιά για εμένα ήταν μια χρονιά ορόσημο, γεμάτη προκλήσεις, μαθήματα και έντονα συναισθήματα. Αν και δεν ξεκίνησε ιδανικά για εμένα, καθώς για πρώτη φορά στην πορεία μου οδηγήθηκα σε παραίτηση και πήρα ένα από τα πρώτα μου μεγάλα μαθήματα, το να ξέρεις πότε πρέπει να φεύγεις, στη συνέχεια μου απέδειξε πως το ποδόσφαιρο πάντα ανταμείβει όσους συνεχίζουν να δουλεύουν, να πιστεύουν και να μην τα παρατούν.
Τον Ιανουάριο ο ΠΟ Ελασσόνας μου έδωσε την ευθύνη να ηγηθώ αυτής της προσπάθειας, σε μια ομάδα Γ’ Εθνικής που εκείνη τη στιγμή βρισκόταν στην 8η θέση. Τέσσερις μήνες αργότερα και στα 28 μου χρόνια, κατάφερα κάτι μοναδικό μαζί με τους υπέροχους ποδοσφαιριστές μου: να ολοκληρώσουμε τη χρονιά ως πρωταθλητές και κυπελλούχοι, πετυχαίνοντας το double κόντρα σε όλους και σε όλα.
Και αυτό αποκτά ακόμη μεγαλύτερη αξία αν αναλογιστεί κανείς τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ήρθε. Με ένα μικρό και περιορισμένο ρόστερ με ελάχιστες επιλογές στο βάθος, με μεγάλες δυσκολίες και καθημερινές απαιτήσεις, αλλά με τρομερή ομοιογένεια, πάθος, χαρακτήρα και ασταμάτητη δουλειά από όλους μας. Αυτά τα στοιχεία ήταν που μας ένωσαν και μας οδήγησαν στο να πανηγυρίσουμε μαζί την κατάκτηση του πρωταθλήματος και του κυπέλλου απέναντι σε μεγάλες και ιστορικές ομάδες, γράφοντας ιστορία με χρυσά γράμματα για την ομάδα, σε μια χρονιά που έφερε στην Ελασσόνα το πρωτάθλημα στη Γ’ Εθνική, μετά από 43 χρόνια.
Αν και μόλις πέντε μήνες στην ομάδα, παίκτες, διοικητικοί και η τοπική κοινωνία με έκαναν να αισθάνομαι σαν να βρίσκομαι χρόνια εδώ, δημιουργώντας έναν πολύ έντονο δεσμό που μου κάνει συναισθηματικά παρά πολύ δύσκολη την αποχώρησή μου, παρότι πρόκειται για προσωπική μου απόφαση, αλλά αυτό που μένει είναι η πορεία και η επιτυχία που πετύχαμε μαζί, με τον δικό μας μοναδικό τρόπο.
Νιώθω περήφανος για τον εαυτό μου. Κυρίως όμως νιώθω περήφανος για τους ποδοσφαιριστές μου. Για αυτά τα παιδιά που πάλεψαν πέντε μήνες στο πλευρό μου με αυταπάρνηση για ένα όνειρο που στο τέλος έγινε πραγματικότητα. Έδωσαν τα πάντα για αυτή την ομάδα, αξίζουν κάθε επιτυχία που πέτυχαν και ειλικρινά θέλω να τους ευχαριστήσω μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου για τον σεβασμό τους, για όλες τις δύσκολες, έντονες και απολαυστικές στιγμές που περάσαμε καθημερινά μαζί, για τη μεγάλη τρέλα τους και κυρίως για το πώς με έκαναν να αισθάνομαι όλους αυτούς τους μήνες μέχρι τη στιγμή της δικαίωσης. Αυτοί άλλωστε τα κατάφεραν όλα αυτά και χωρίς αυτούς δεν θα γινόταν τίποτα. Θα τους έχω πάντα μέσα στην καρδιά μου, όχι μόνο ως αθλητές αλλά κυρίως ως ανθρώπους
Θέλω να ευχαριστήσω την οικογένειά μου και την κοπέλα μου, γιατί στάθηκαν δίπλα μου όλο αυτό το διάστημα με κάθε τρόπο, στηρίζοντάς με ώστε να ζω το όνειρό μου για τη μεγάλη μου αγάπη, το ποδόσφαιρο και την προπονητική, και να παλεύω ώστε να φτάσω όσο ψηλότερα μπορώ.
Αφιερώνω την κατάκτηση του ντάμπλ στον παππού μου, Ηρακλή Σαραφίδη, που έφυγε από τη ζωή πριν λίγους μήνες. Μου έλεγε πάντα να μην τα παρατάω, ότι είναι περήφανος για εμένα και ότι θέλει να με δει να πετυχαίνω. Δυστυχώς δεν πρόλαβε να με δει, αλλά είμαι σίγουρος πως με βλέπει από ψηλά και χαμογελά.
Ένα εγκάρδιο ευχαριστώ στον πρόεδρο Κώστα Τσακίρη για την εμπιστοσύνη του στο πρόσωπό μου, για την υποστήριξή του και για τον σεβασμό του. Ένας σεβασμός που είναι αμοιβαίος σε όλα τα επίπεδα, και από τη δική μου πλευρά προς το πρόσωπό του. Στην Ελλάδα δύσκολα παράγοντες εμπιστεύονται και στηρίζουν Έλληνες προπονητές, πόσο μάλλον όταν είναι και νέοι στην ηλικία. Πιστεύω πως τον δικαίωσα για την επιλογή του και θέλω να πιστεύω πως και άλλοι παράγοντες θα εμπιστευτούν Έλληνες και νέους προπονητές που αξίζουν.
Θέλω επίσης να ευχαριστήσω τον γενικό αρχηγό Πάνο Μωυσίδη, γιατί αυτούς τους πέντε μήνες ήταν δίπλα μου σε οτιδήποτε χρειάστηκα, καθημερινά.
Επίσης, ένα μεγάλο ευχαριστώ αξίζει σε όλο τον κόσμο και την πόλη της Ελασσόνας, που από την πρώτη στιγμή μας αγκάλιασαν και μας στήριξαν, εμένα και τους ποδοσφαιριστές μου, μέχρι το τέλος. Η παρουσία και η δύναμή τους ήταν σημαντικό κομμάτι αυτής της διαδρομής.
Τέλος, ευχαριστώ όλους τους ανθρώπους του οργανισμού της ΠΟ Ελασσόνας. Ο καθένας έβαλε το δικό του λιθαράκι ώστε αυτή η ομάδα να πετύχει κάτι τόσο μεγάλο.
Αν και αυτό μπορεί να μοιάζει με τέλος μιας διαδρομής, στο ποδόσφαιρο τίποτα δεν κλείνει πραγματικά, γιατί οι ανθρώπινες σχέσεις και ο σεβασμός μένουν πάντα ζωντανά.
Δεν λέμε αντίο ,μας είναι πολύ δύσκολο.
Εις το επανιδείν.”
