Μία τεράστια πρόκληση για τον ίδιο αποτελεί η ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας του ΑΣ Νηρέα, αποδεχόμενος την πρόταση του προέδρου Γιάννη Σαφαρίκα. Ο Γιώργος Χατζάρας αναμφίβολα αποτελεί ένα από τα πιο hot ονόματα της προπονητικής και σίγουρα μετά από 30 περίπου χρόνια στους επαγγελματικούς πάγκους, η απόφαση του να αναλάβει τον Νηρέα αποτελεί μεγάλη έκπληξη.
Η πολύ καλή και οργανωμένη δουλειά της Ακαδημίας του Νηρέα, με την πληθώρα ταλέντων, με τις άρτιες εγκαταστάσεις σε καθαρά επαγγελματικά πρότυπα, αποτέλεσαν ένα σημαντικό διαπραγματευτικό ατού της διοίκησης για να καταφέρει να αποσπάσει το “ναι” του Ημαθιώτη προπονητή.
Η καριέρα του Γιώργου Χατζάρα ως προπονητής
Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας, ο Γιώργος Χατζάρας
άσκησε την προπονητική και την περίοδο 1997-98 έφθασε με τον Αετό Σκύδρας έως τη Γ’ Εθνική κατηγορία.
Ντεμπούτο στην Α’ Εθνική ως προπονητής έκανε την επόμενη σεζόν (1998-99), με την ομάδα της Βέροιας.
Στη συνέχεια ανέλαβε το Αιγάλεω στη Β’ Εθνική, το οποίο οδήγησε στη μεγάλη κατηγορία το 2001. Το 2004, κατά το πέμπτο χρόνο παραμονής του στην Αθηναϊκή ομάδα, εξασφάλισε την έξοδο στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ.
Το 2004 βρέθηκε με μεγάλες προσδοκίες στον πάγκο του Άρη, αν και είχε δηλώσει πως σκόπευε να ξεκουρασθεί. Τα πολλά διοικητικά όμως προβλήματα που αντιμετώπιζε ο σύλλογος της Θεσσαλονίκης δεν του επέτρεψαν να παρουσιάσει έργο ανάλογο με εκείνο που είχε δείξει στο Αιγάλεω.
Την περίοδο 2006 επέστρεψε στο “Σίτι”, ενώ το 2007 ανέλαβε τον Π.Α.Σ. Γιάννινα.
Ως τεχνικός θεωρείται ιδιαίτερα εργατικός, με πίστη στα νέα παιδιά τα οποία προωθεί στις ομάδες που δουλεύει. Γνωστές είναι επίσης και κάποιες “ατάκες” του, που συχνά προκαλούν θυμηδία.
Τη σεζόν 2008-09 ξεκίνησε ως τεχνικός του Ηλυσιακού, αλλά αντικαταστάθηκε προς τα τέλη της περιόδου από το Βασίλη Παπαχρήστου.
Πέρσι ανέλαβε προπονητής στον Πιερικό, μετά από μεγάλο διάστημα απουσίας, μια περίοδος δύσκολη για τον ίδιο, όπως δήλωσε στις 4/2/2012, στην εφημερίδα “Goal” :
“Όλα ξεκίνησαν τον 2009, όταν έπεσα σε κατάθλιψη. Δεν ήθελα να συναντώ κανέναν. Λειτούργησα με το υποσυνείδητο. Είχαν κατασταλεί όλες οι λειτουργίες μου. Δεν έτρωγα, δεν έπινα. Είχα χάσει περίπου 20 κιλά. Ορισμένες φορές κοιμόμουν ακόμα και έξω από το σπίτι!
Έφτασα στο σημείο να μη βλέπω και να οδηγώ αψηφώντας τον κίνδυνο. Φοβόμουν τα πάντα. Είχα τάσεις φυγής, πάθαινα κρίσεις πανικού. Είχαν τρομάξει η οικογένειά μου και οι φίλοι μου.
Πάλεψα πολύ με τον ίδιο μου τον εαυτό. 
Έφτασα στον πάτο αλλά κατάφερα να επανέλθω. Ευτυχώς δεν πήρα ποτέ ψυχοφάρμακα. Με βοήθησε πολύ η μέθοδος της ομοιοπαθητικής.
Το ποδόσφαιρο παραμένει… το ναρκωτικό μου. Απορώ πως δεν ήθελα ούτε να ακούω γι’ αυτό. Διαπιστώνω τώρα πως ξέσπασε η πίεση που μου δημιούργησαν η κοινωνία, η οικογένεια και τα καθημερινά προβλήματα. Πλέον, αισθάνομαι ξανά ζωντανός. Βλέπω τα απλά πράγματα ως τα πιο όμορφα. Ξαναβρήκα το νόημα της ζωής“.
